Sienkiewicz » Matura 2012 » NakreceniEksperci.pl

Matura 2012

Gwarancja Zdanej Matury

Znaleziono : 11

1 z 1

Opis scen pojedynków, tu na przykładzie potyczki Kmicica z Wołodyjowskim, pozwala na stwierdzenie mistrzostwa Sienkiewicza w konstruowaniu takich sytuacji. Konstruując takie sceny, Sienkiewicza wzorował się na opisie pojedynku Hektora z Achillesem w Iliadzie Homera

Jak Sienkiewicz konstruował barwne opisy pojedynków? Analiza wybranego przykładu

Charakterystyka porównawcza obu tak odmiennych bohaterek pokazuje, że Sienkiewicz był mistrzem w kreowaniu różnych postaci. Przedstawione kobiety zostały zestawione na zasadzie kontrastu, jednak jeśli połączyć ich cechy, otrzymamy wzór kobiety nie tylko XVII wieku, ale także czasów pisarza.

Oleńka Billewiczówna a Anusia Borzobochata – charakterystyka porównawcza.

Sienkiewicz ukazując w Potopie postać Janusza Radziwiłła, zrobił to w sposób, w jaki portretował też innych bohaterów: najpierw przedstawiał wygląd postaci, by następnie zaznaczyć jej cechy psychiczne. Pisarz nie narzucał czytelnikowi ocen, jego bohaterowie ucieleśniali pewne postawy, reprezentowali dane warstwy społeczne i określone wybory życiowe.

Janusz Radziwiłł – studium postaci.

Sienkiewicz pokazuje w analizowanych fragmentach postać króla Jana Kazimierza. Jego wizerunek odbiega od prawdy historycznej, ale było to działanie celowe, wypływało z idei solidaryzmu narodowego, i łączyło się z mitem kompensacyjnym oraz celem pisarstwa Sienkiewicza („ku pokrzepieniu serc“)

Szkoła analizy (8) – analiza wybranego fragmentu Potopu w kontekście całej powieści

Dzieło literackie nie jest nigdy dokumentem historycznym, nawet jeśli do historii nawiązuje. W „Potopie“ widać wiele przykładów modyfikowania historii, ale nigdy nie są to ewidentne błędy,, a jedynie próby dopasowania wydarzeń do ideowego przesłania utworu, którym miało być „pokrzepienie serc“ Polaków.

Różnica między fikcją literacką a prawdą historyczną (przykłady).

Zbigniew Herbert w wierszu „Dlaczego klasycy“ pokazuje kontrast pomiędzy zachowaniem XX-wiecznych generałów, a starożytnym wodzem Tukidydesem. Przegrane wojny, nieudane oblężenia dotyczą wszystkich, podmiot liryczny nie o tym jednak pisze – jego uwaga skupia się na poczuciu odpowiedzialności za źle wykonane zadanie, poczuciu, którego brakuje współczesnym dowódcom.

Powiązania utworu z historią Europy.

Potop Sienkiewicza jest typową powieścią historyczną ze względu na występowanie takich elementów jak tło historyczne, przeplatanie postaci fikcyjnych z historycznymi, obecność wątku romansowego i happy-endu. Powieść Sienkiewicza, pisana „ku pokrzepieniu serc“, nawiazuje do sprawdzonego schematu walterskotowskiego, nie jest natomiast naśladowaniem schematu powieści dokumentarnej zaproponowanej przez Kraszewskiego

Potop Sienkiewicza jako powieść historyczna

Funkcja kompensacyjna w literaturze polskiej wykorzystywana była dość często, co było wynikiem przede wszystkim utraty niepodległości, a następnie wydarzeń powiązanych z II wojną światową. Twórcy epoki romantyzmu, pozytywizmu lub Młodej Polski chętnie sięgali do motywów z przeszłości, by ukazać Polskę i Polaków w dobrym świetle, co miało zrekompensować lata niepowodzeń. Najbardziej znanymy utworami o charakterze kompensacyjnym jest „Pan Tadeusz“ A. Mickiewicza oraz „Trylogia“ i „Quo vadis“ H. Sienkiewicza.

Rozpoznawanie kompensacyjnej funkcji utworu literackiego

Charakterystyka Oleńki pokazuje bohaterkę jako ideał kobiety, dla której najważniejsze jest dobro ojczyzny. Pisarz wykreował postać, która stała się symbolem szlachetnej panny, wiernie czekającej na swego rycerza, i gotowej raczej umrzeć niż oddać serce i rękę wrogowi Rzeczpospolitej

Charakterystyka Oleńki. Typ kobiety wykreowany przez Sienkiewicza

Analiza językowa fragmentu Potopu pokazuje mistrzostwo Sienkiewicza w opisach scen batalistycznych. We fragmencie widać nie tylko celowo zastosowane i bogato reprezentowane środki stylistyczne, ale także świadome nawiązywanie do najlepszych tradycji epickich literatury europejskiej i polskiej (Homer, chançons de geste, barokowe pamiętniki)

Językowe środki w opisach scen batalistycznych w Potopie

Malarstwo jest niezwykle pomocne przy omawianiu tekstów literackich, dzięki obrazom można mówić o fascynacji tymi samymi tematami artystów posługujących się innymi środkami wyrazu. Obrazy pozwalają zobaczyć to, co w literaturze czytelnik musi sobie wyobrazić. Korespondencja sztuk wzbogaca treści edukacyjne

Związki literatury i malarstwa (2) – sceny batalistyczne w malarstwie i w Potopie

1 z 1