Mickiewicz » Matura 2012 » NakreceniEksperci.pl

Matura 2012

Gwarancja Zdanej Matury

Znaleziono : 20

1 z 1

Sonet to gatunek wywodzący się z XIII-wiecznej poezji włoskiej. Adam Mickiewicz zmodyfikował gatunek i wprowadził do niego elementy typowo romantyczne (m.in. kreacja bohatera cyklu, udramatyzowanie niektórych sonetów poprzez wprowadzenie do nich dialogów, innowacje językowe odbiegające od standardów gatunkowych).W cyklu uwidacznia się zachwyt bohatera krajobrazem i kulturą Dalekiego Wschodu

Romantyczne gry z konwencją – sonety A. Mickiewicza

Mickiewicz w „Panu Tadeuszu” ukazał galerię szlachty polskiej początku XIX wieku, począwszy od magnaterii, którą reprezentują Stolnik Horeszko i Hrabia, aż po szlachtę zubożałą, rezydującą na dworach bogatszych. W najlepszym świetle przedstawiona została szlachta dworska, reprezentowana m. in. przez Sędziego Soplicę, który jest nie tylko zapobiegliwym i gospodarnym szlachcicem, ale także patriotą, w razie potrzeby gotowym do walki za ojczyznę. Główną ideą, która przyświecała Mickiewiczowi podczas pisania poematu, było pokrzepianie serc Polaków przebywających na emigracji i ukazanie im utraconego „kraju lat dziecinnych”.

Galeria szlacheckiego świata w „Panu Tadeuszu”

Adam Mickiewicz idealizował swoją młodzieńczą miłość do Maryli Wereszczakówny, czemu dawał wyraz w licznych utworach literackich, zarówno lirycznych, jak i dramatycznych. Kobieta była dla niego muzą, wybranką, istotą ponadprzeciętną. Poeta potrafił jednak dostrzec również inną naturą kobiet, które mogły być fałszywe a nawet niebezpieczne.

Portret kobiety w wierszach Mickiewicza, np. „Do M*”, „Dobranoc”

Analiza i interpretacja „Hymnu” Słowackiego. Wiersz ma charakter elegijnej refleksji nad ludzką egzystencją. Symboliczny obraz statku na morzu i płynącego nim człowieka jest metaforą życia ludzkiego , podążania w nieznane, zawieszenia między przeszłością a przyszłością. W utworze widoczny jest również zachwyt otaczającą naturą i uwielbienie dla dzieła Stwórcy

Szkoła analizy– analiza „Hymnu” („Smutno mi, Boże…”) Słowackiego

Pejzaż morski to stały motyw zarówno w malarstwie, jak i w poezji okresu romantyzmu. Często przedstawiano morze jako żywioł pierwotny, nieujarzmiony, kuszący tragicznych samotników, symbolizujący zwłaszcza przeznaczenie. Morska katastrofa to jeden z popularnych romantycznych motywów. Czasem jednak morze symbolizowało tajemnicę oddalania się, przybierało barwy mistyczne.

Związki literatury i malarstwa (1) – motywy marynistyczne w malarstwie i w „Sonetach krymskich” Mickiewicza

Funkcja kompensacyjna w literaturze polskiej wykorzystywana była dość często, co było wynikiem przede wszystkim utraty niepodległości, a następnie wydarzeń powiązanych z II wojną światową. Twórcy epoki romantyzmu, pozytywizmu lub Młodej Polski chętnie sięgali do motywów z przeszłości, by ukazać Polskę i Polaków w dobrym świetle, co miało zrekompensować lata niepowodzeń. Najbardziej znanymy utworami o charakterze kompensacyjnym jest „Pan Tadeusz“ A. Mickiewicza oraz „Trylogia“ i „Quo vadis“ H. Sienkiewicza.

Rozpoznawanie kompensacyjnej funkcji utworu literackiego

Ballada to utwór synkretyczny, typowy dla literatury romantycznej. „Romantyczność” Mickiewicza można podzielić na dwie części: pierwsza przedstawia Karusię rozmawiającą ze zmarłym narzeczonym Jaśkiem; druga ukazuje polemikę narratora (podzielającego poglądy prostego ludu, a tym samym reprezentującego pokolenie romantyków) ze starcem (typowym klasykiem, racjonalistą). Program romantyzmu można ująć zwięzłym cytatem z ballady: „Miej serce i patrzałj w serce”

„Romantyczność” Mickiewicza utworem programowym epoki

Kordian to typowy bohater romantyczny, który ma poczucie wyobcowania, już jako piętnastolatek nie znajduje w swoim życiu celu, a tym samym nie dostrzega jego sensu. Nieszczęśliwa miłość jest dodatkowym bodźcem, który popycha go do podjęcia próby samobójczej. Podróż po Europie (kilka lat później) również przynosi same rozczarowania, a ich podsumowanie na górze Mont Blanc ukazuje Kordiana jako poetę romantycznego w podniosłej chwili natchnienia. Powrót do Polski jest związany z ideą, która natchnęła bohatera do działania i nadała jego życiu sens – to walka narodowowyzwoleńcza, a patriotyzm to kolejna cecha charakterystyczna dla romantyka.

Kordian jako bohater romantyczny

Kordian to bohater rozdarty wewnętrznie, nie dostrzegający celu i sensu życia. Opowieści starego sługi nie wpływają na zmianę postawy bohatera. Podróż po Europie stanowi pasmo rozczarowań, aż w końcu na górze Mont Blanc Kordian odnajduje życiowy cel, którym staje się oddanie życia ojczyźnie i to ostatecznie nadaje sens życiu bohatera.

Poszukiwanie sensu życia w dramacie J. Słowackiego „Kordian”

„Oda do młodości” to utwór o charakterze rewolucyjnym, gloryfikujący młode pokolenie romantyków, wskazujący jednoznacznie na ogromny potencjał tkwiący w młodych ludziach. Podmiot liryczny głosi potrzebę całkowitej zmiany otaczającej rzeczywistości, nawet za cenę ofiar. Jednocześnie krytyce poddaje pokolenie klasyków, którzy ukazani są jako wstecznicy, ludzie o ograniczonych horyzontach, „samoluby”

„Oda do młodości” A. Mickiewicza – konflikt pokoleń w utworze

„Oda do młodości” to utwór poprzedzający właściwy romantyzm w Polsce, jednak jego treść wskazuje na cechy charakteryzujące nadchodzącą epokę. Jedną z nich był niewątpliwie bunt romantyczny młodego pokolenia, który przejawiał się w absolutnej negacji starych form społecznych i przekonaniu o sile twórczej młodych, którzy zdolni są zmieniać i kształtować świat

„Oda do młodości” A. Mickiewicza – motyw buntu w literaturze

„Stepy akermańskie” to utwór otwierający cykl osiemnastu „Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza. W utworze widoczny jest zachwyt pięknem i bezkresem stepu krymskiego. Jednocześnie uwidacznia się tęsknota podmiotu lirycznego za ojczyzną, a fakt, że nie może powrócić na Litwę ukazuje go jako wygnańca i pozwala utożsamiać z autorem cyklu.

Szkoła analizy (1) – analiza sonetu Mickiewicza „Stepy akermańskie”

Analiza i interpretacja wierszy Adama Mickiewicza „Do M*” oraz Juliusza Słowackiego „Rozłączenie”. Porównanie kreacji podmiotów lirycznych w utworach i adresatów lirycznych. Odniesienie treści wierszy do sytuacji , w jakich znajdowali się poeci w trakcie ich pisania.

Szkoła analizy (2) – analiza porównawcza wierszy „Rozłączenie” Słowackiego i „Do M*” Mickiewicza

„Testament mój” Słowackiego i „Polały się łzy…” Mickiewicza to dwa utwory zawierające rozrachunki poetów z ich dotychczasowym życiem. Obydwaj są przekonani o poniesionych życiowych klęskach. Choć wiersze zasadniczo różnią się formą, to ich treść jest podobna. Można uznać, że bardziej gorzki w swej wymowie jest utwór Mickiewicza, ponieważ Słowacki wyraża przekonanie, iż jego poezja zostanie właściwie odczytana przez przyszłe pokolenia.

Szkoła analizy (3) – „Testament mój” Słowackiego i „Polały się łzy…” Mickiewicza jako dwa poetyckie rozrachunki

Tematem filmu jest dramat romantyczny, którego cechy zostają zaprezentowane na przykładzie Dziadów cz. III. Ukazany zostaje on od ogólnych ideowych założeń do charakterystycznych elementów budowy.

Dziady cz. III jako dramat romantyczny.

Biografia twórcy jest niejednokrotnie kluczem do zrozumienia i interpretacji pisanych przez niego utworów. W przypadku Adama Mickiewicza wiele doświadczeń z jego życia znalazło swoje odbicie w twórczości literackiej. Niektóre doświadczenia młodości (np. miłość do Maryli Wereszczakówny) odcisnęły piętno na całym dorobku twórczym autora

Podstawowe konteksty interpretacyjne: biograficzny

„Oda do młodości” Adama Mickiewicza to utwór napisany w 1820 roku, a więc w okresie przełomu między oświeceniem a romantyzmem. Z klasycyzmem łączy utwór właśnie typowy dla mijającej epoki gatunek literacki, choć potraktowany przez autora w sposób nowatorski, odbiegający od zasadniczych wyznaczników ody. W treści utworu hasłem swoistym dla poprzedniej epoki jest nawoływanie do powszechnego szczęścia

„Oda do młodości” A. Mickiewicza – interpretacja w kontekście tradycji gatunku – ody

„Lilie” to przykład typowej ballady romantycznej pochodzącej z debiutanckiego tomiku Adama Mickiewicza. Utwór opowiada o kobiecie, która zamordowała swojego męża i nie ma z tego tytułu wyrzutów sumienia, a jedynie boi się, aby jej zbrodnia nie wyszła na jaw. Ballada charakteryzuje się typowymi dla literatury romantycznej cechami: wydarzeniom towarzyszy nastrój grozy i tajemniczości, świat realistyczny przenika się ze światem fantastycznym, występują elementy ludowości (przekonanie o tym, że każda zbrodnia musi być ukarana), synkretyzm rodzajowy.

Interpretacja wybranej ballady A. Mickiewicza jako utworu romantycznego.

Wiersz „Nad wodą wielką i czystą…” należy do „Liryków lozańskich” Mickiewicza. Utwór porusza problem przemijania i nieodwracalności losu. W utworze widoczny jest motyw natury – lustra oraz człowieka – lustra, przy czym przyroda jest stała, statyczna i niezmienna, natomiast człowieka charakteryzuje dynamika i zmienność. Utwór ukazuje uniwersalną prawdę o losie ludzkim

Motyw lustra w wierszu „Nad wodą wielką i czystą” Mickiewicza

Przedstawienie elementów realistycznych i fantastycznych w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza. Omówienie funkcji występowania w utworze fantastyki i baśniowości. Wskazanie nadrzędnego celu przyświecającego powstaniu utworu – pokrzepianie serc Polaków przebywających na emigracji.

Realizm i fantastyka epopei Pan Tadeusz

1 z 1