O filmie

Wiersz Herberta to typowy przykład liryki roli. Bardzo ważną rolę pełni w tekście ironia. Prokonsul mówi przede wszystkim do siebie. Jego wypowiedź to przykład monologu wewnętrznego. W wierszu można wyodrębnić dwie warstwy: psychologiczną dotyczącą osobowości bohatera oraz analizę działania systemu totalitarnego. Prokonsul mieszkał dotychczas na odległej prowincji, dokąd uciekł z dworu cesarza z własnej woli lub z przymusu. Nic nie stoi na przeszkodzie, by pozostać w tej krainie i cieszyć się swoim życiem. Ta droga nie odpowiada jednak prokonsulowi. Czuje się wyobcowany i nie może tu zaznać spokoju. Postanowił wrócić do miejsca, nie chce się podporządkować systemowi. Zachowanie neutralności to jego zdaniem najlepszy sposób na życie w tym miejscu. Uczy się skrywania emocji.

Zobacz podobne